ความเดิมเอนทรีที่แล้ว เอนี่น้อยโดยรถชนหัวแตกและมีแผลเปิดที่ขา...สาหัสยังไงยังไม่ปรากฏ
จากนั้นรถพยาบาลก็แล่นปุเลงๆไปสู่รามาธิบดีฮอทพิทอล...เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เราอยากให้รถพยาบาลมันใช้ไอ้รถอะไรไม่รู้ที่โฆษณาว่าขับได้นิ๊มนิ่ม...แบบว่ามันกระเทือนมากเลยอะ T-T
"สลบรึเปล่าคะ?" พยาบาลในรถพยาบาลถาม "ม่ายยยย~" (คำตอบของตรูเอง) จริงๆแล้วคนที่มาปฐมพยาบาลเราก่อนก็ถามแล้วคำถามนี้...จากนั้นพยาบาลที่แผนกฉุกเฉินก็ถามอีก หมอมาหมอก็ถาม ใครมาถามหมด...
"ถามอีกแระ" เราตบะแตกเลยถามเค้ากลับมั่งเท่านั้นแหละ...หัวมันก็ไม่ได้เจ็บอ่านะ ไอ้เรานี่ห่วงขาแทบตาย ไม่สนใจมันเลย ถามกันอยู่ได้สลบมั้ย? โธ่! (จริงๆเค้าถามอะถูกแล้วนะ เรางี่เง่าเองแหละ)
และด้วยความที่เราเป็นพวก ตายได้แต่อย่าเจ็บ ดังนั้นทุกคำถามของหมอเราจึงตอบคลุมเคลือทั้งสิ้น (อาธิ ปวดคอมั้ย?- นิดหน่อย ปวดหัวมั้ย-ไม่ค่อย บลาๆ) ผล...โดนจับใส่ที่ดามคออยู่หนึ่งวันหนึ่งคืน...ถอดแล้วปวดคอเลย (ถึงขั้นประคองหัวไม่อยู่)
จากนั้นเราก็ไปเอ็กเรย์...ทุลักทุเลตรงที่เค้าต้องมาจับขาเราบิดให้ได้รูปชัดๆน่ะแหละ เฮอะๆ ร้องลั่นโรงบาลตามระเบียบ... ผล...หักครับท่าน หักสนิท เกือบตรงเลยล่ะ เป็นเงี่ยงอยู่นิดหน่อย...
ดังนั้นเอนี่น้อยจึงถูกเข็นเข้าสู่ห้องผ่าตัดตอนเวลาประมาณ 6 โมงเย็น ไอ้เราไม่ได้กลัวการผ่าตัดนะ...เพราะถือคติ "อะไรก็ได้ถ้ามันไม่เจ็บ" ดังนั้นเมื่อหมอดมยามาหา เราจึงบอกไปทันทีว่า ขอยาสลบนะหมอ...เอาให้ทีเดียวเหมือดไปสามวันเลยก็ได้... หากคำตอบที่ได้รับคือ...เราอดอาหารไม่ครบตามเวลา ใช้ยาสลบแล้วอาจมีผลข้างเคียงอื่นๆ ไม่ควรทำ
เหตุแท้จริงที่เค้าบ่ายเบี่ยงเป็นเพราะมันเสี่ยงต่อเค้ามากกว่าเราอะ... แล้วตอนที่เรายังดื้อไม่ยอมใช้วิธีบลอคหลัง(ไม่เกี่ยวกะเอ็กทีนบลอค - - เป็นวิธีฉีดยาชาเข้าเส้นประสาทที่ไขสันหลัง ทำให้ช่วงล่างของตัวไม่รู้สึกใดๆทั้งสิ้น หมอแหวะขาถึงกระดูกก็ไม่รู้สึก...) เราก็บ่ายเบี่ยงทันใด พระเจ้าช่วยกล้วยทอด...เค้าจะผ่าขาชั้นทั้งๆที่ชั้นยังรุ้สึกตัว ไม่เอ๊า~
หมอดมยาพยายามเกลี้ยกล่อมแกมขู่เข็ญแต่เราก็ไม่ยอมท่าเดียว...(กลัวนิ) ดังนั้นเค้าจึงบอกว่าจะไปถามแม่เรา ให้แม่เราตัดสินใจ (ในใจเราคิดว่าแม่คงจะให้บลอคหลังแน่ๆเลยล่ะ...) แต่เราก็ยังคงไม่ยอม หมอดมยาจึงออกไป ระหว่างนั้นพยาบาล(หรือหมอก็ไม่รู้) เค้าก็เอาน้ำเย็นเข้าลูบ พูดได้ตรงจุดว่าจะให้ยานอนหลับ เราไม่ต้องรู้สึกตัวอยู่ก็ได้ - - - - โอเคหมอ! หนูต้องการแค่นี้แหละ...
แต่เมื่อหมอดมยาเข้ามา เราก็ถามเพื่อความชัวว่าแม่เราว่าไง เค้าก็ตอบเลี่ยงๆว่า ถ้าไม่ยอม แม่จะเข้ามาคุย เราก็เลยบอกว่าเราบลอคหลังก็ได้ แต่ขอยานอนหลับ เค้าก็ตกลง...เราจึงได้เริ่มการผ่าตัดสักที...(แบบว่าเวลากล่อมนานมากเลยแหละ)
แต่หลังจากนั้นเมื่อเรามาคุยกะแม่เรา แม่เราบอกว่า เค้ารู้ว่าบลอคหลังมันก็อาจมีปัญหาเหมือนกัน(เช่นแขนลีบ วิงเวียนศีรษะเป็นอาจินตลอดชีวิต...) เขาก็ลังเลอยู่ แต่กลายเป็นว่าเราที่ไม่รู้เรื่องตกลงไปเสียแล้ว
โดนหลอกครั้งที่ 1 !!!
เรื่องราวหลังจากนั้นก็ไม่มีไรมาก คืนนั้นก็ปวดขาโคดๆไปตามปกติ...ได้ยาแก้ปวดจาก 4 ชั่วโมงครั้งเป็น 2 ชั่วโมงครั้งถึงหลับลง...แค่นั้นเอ๊ง
ต่อมาเราก็ถามหมอว่า เมื่อไหร่เราจะเดินได้ หมอก็บอก สามอาทิตย์...เราก็โอเคล่ะ ไม่ถึงเดือนเองนิ แต่พอหมอกายภาพบำบัดมา เค้าก็บอก เดือนครึ่ง...(เพิ่มเท่าตัวเลยอะ...) เราก็ยังไม่คิดอะ แต่จากที่ไปหาหมอนัดเมื่อคราวก่อนเค้าบอก...สามเดือนนะหนู...เออ ดีวุ้ย เพิ่มเป็นอนุกรมเรขาคณิตเลยวุ้ย...
หลังจากนั้นก็ชิวๆไปเรื่อยๆ เดินไม่ได้ก็ใช้ชีวิตอยู่หน้าคอมแสนสุขี มีนิดๆหน่อยๆก็ตรงที่เรานั่งรถทีไรรู้สึกอยากให้คนขับมันสนองนโยบายรัฐ ขับสัก20กิโลเมตรต่อชั่วโมงทุกที เข้าโค้งทีเราก็ใจหายที โอ้ว...(เรียกง่ายๆว่าโฟเบี่ยขั้นแรกนั่นเอง)
ปล. เรื่องหลังจากนั้นก็ลุ่มๆดอนๆเล็กน้อย ไหมละลายโผล่มาบ้าง อะไรบ้าง นิดๆหน่อยๆ...
